کار درمانی در ام اس

بطور کلی فردی را که در رشته کار درمانی تحصیل کرده است، کاردرمانگر می گویند . کاردرمانگر در کنار سایر اعضاء تیم توانبخشی( شامل پزشک ، فیزیوتراپ، گفتاردرمانگر ، پرستار ، متخصصین تغذیه و مددکار اجتماعی) تلاش میکند کارایی جسمی و روحی فرد رابرای انجام کارهای روزانه و نیز تمرینات فیزوتراپی و ... افزایش دهد .

او پس از ارزیابی کامل و با بکارگیری روش های گوناگون و مناسب ، بیمار را در رسیدن به اهداف زیر یاری میکند :

- کسب حداکثر استقلال ممکن در انجام کارهای روزانه ( ADL )

- اجرای برنامه های فیزیکی ، حرفه ای ، تفریحی یا اوقات فراقت

-  کاهش ناتوانی حاد و مزمن در مراحل مختلف بیماری

-  ایجاد هماهنگی در تیم درمان ( بیمار ، خانواده ، مراقبان، توانبخشان و ...)

-  آموزش خانواده و افراد مراقب و افزایش آگاهی مبنی بر تامین امنیت بیمار و خانواده

-  بهبود رفتارها

-  کاهش عوارض ثانویه اختلالات

-  افزایش قدرت و تحمل

-  افزایش تحرک مفاصل

-  کنترل بدن وضعیت های مختلف و حفظ تعادل

-  بهبود کارکرد حرکتی و افزایش مهارتهای دستی

-  کاهش درد و  خستگی

-  حمایت روانی و کاهش سطح استرس

 کاردرمانگر برای رسیدن به اهداف فوق ، از اقدامات زیر کمک میگیرد :

-  برنامه ریزی تمرینات مناسب درمانی

-  کنترل درد و سفتی عضلانی

-  نعیین ابزار کمکی

-  اصلاحات و تطابقات محیطی و شغلی

-  کاهش محدودیتهای کارکردی و پیشگیری از ناتوانی ها

-  از جمله برنامه ها ی تمرینی بکار گرفته شده در کاردرمانی ، برنامه تمرینی ایروبیک است

برنامه تمرینی ایروبیک :

این برنامه برای افزایش توانائی فیزیکی و کاهش محدودیتهای ناشی از خستگی انجام میشود . این تمرینات را میتوان در منزل و یا در استخر انجام داد . برای بیماران شاغل که محدودیت زمانی دارند  و یا مشکل  ضعف خفیف در اندام تحتانی دارند ، ارائه برنامه دوچرخه سواری به مدت ۲۵دقیقه ، ۳ یا ۴ بار در هفته مناسب میباشد . تمرینات در آب ( ورزشهای سبک در آب کم عمق ) برای کاهش خستگی مناسب است ، مشروط به اینکه دمای آب مناسب باشد .